หลวงพระบาง

          เส้นทางที่มุ่งสู่หลวงพระบาง คือ "ทางหลวงหมายเลข 13 เหนือ" โดยจะไปสิ้นสุดที่ชายแดนประเทศจีนตอนมใต้ โดยช่วง "เวียงจันทน์ - โพนโฮง" จะมีชุมชนที่ค่อนข้าหนาแน่นชื่อ "ตลาดหลักห้าสิบสอง" ซึ่งเป็นตลาดหลักที่ชาวลาวสูงและชาวม้งบริเวณนี้ นำสินค้ามาแลกเปลี่ยนกัน จากนั้นก็จะเข้าสู่ "เมืองโพนโฮง) ชุมชนเมืองนี้เป็นชุมชนใหญ่ มีการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำและสัตว์เศรษฐกิจและธุรกิจการตัดไม้บริเวณน้ำท่วมที่เขื่อนน้ำงึมอีกด้วย "เขื่อนน้ำงึม" เป็นเขื่อนผลิตกระแสไฟฟ้าที่ใหญ่เป็นอันดับ 1 ของลาว กั้นลำน้ำงึมที่ไหลมาจากเชียงขวาง บริเวณเขื่อนจะมีร้านและแพบริการปรุงอาหารปลาสด ๆ จากเขื่อนและยังมีบ้านพักไว้บริการให้กับนักท่องเที่ยวอีกด้วย จากเขื่อนน้ำงึม ยังคงใช้เส้นทางหลวงหมายเลข 13 เหนือเส้นเดิม มุ่งสู่ "วังเวียง" ที่ได้ชื่อว่าเป็นเมืองรีสอร์ทลาวเพราะมีแม่น้ำไหลเลาะตามภูเขาหินปูน รูปทรงแปลกตา คล้ายเมืองกุ้ยหลุนของจีน ความงดงามของเมืองนี้ยังคงอยู่ในสภาพแวดล้อมของธรรมชาติที่ยังงดงามสมบูรณ์น้ำในเย็นของ "ลำน้ำซอง" ที่ไม่เคยเหือดแห้ง กล่าวกันว่า หากมาวังเวียงแล้วไม่ล่องน้ำซอง ถือว่ายังมาไม่ถึง หลวงพระบาง เมืองมรดกโลก หลวงพระบางเป็นเมืองเอกของแขวง มีชื่อเป็นทางการว่า "นครหลวงพระบาง" แต่ชาวบ้านทั่วไปเรียกว่า "เมืองหลวง" เพราะในอดีตเป็นราชธานีเก่าของอาณาจักรล้านช้าง และเป็นที่ประทับของเจ้ามหาชีวิต ตัวเมืองมีลักษณะเป็นเมืองอกแตก เพราะมีแม่น้ำใหญ่ไหลผ่านแยกเมืองออกเป็นสองฝั่ง ฟากหนึ่งเป็นเมืองเก่าหลวงพระบาง เป็นที่ตั้งของพระราชวังหลวง วัดวาอาราม แหล่งท่องเที่ยว ร้านอาหาร ที่พัก ส่วนอีกฟากยังคงมีวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมแท้ ๆ ผู้คนที่นี่มีวิถีชีวิตที่เรียบง่าย ยึดมั่นในขนบธรรมเนียมประเพณีและพระพุทธศาสนา ทำให้บ้านเมืองสงบ ร่มเย็นและงดงาม จนได้รับการขึ้นทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นเมือง "มรดกโลก" เมื่อ พ.ศ. 2540 สถานที่น่าชมของหลวงพระบางมีมากมายหลายแห่ง อาทิ วัดเชียงทอง วัดที่มีชื่อเสียงและงดงามที่สุด วัดวิชุนนะลาด (วิชุลราช) สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2046 มีพระธาตุลักษณะทรงโอคว่ำ คล้ายแตงโมผ่าซึกวางคว่ำบนฐาน พูสี (ภูศรี) ภูเขากลางเมืองบนยอดเขามีพระธาตุพูสี มีคำกล่าวว่า "ไปยามนครหลวงพระบาง ถ้าบ่ได้ขึ้นเบิ่งพูสีก็บ่ได้เห็นนครหลวงพระบางอย่างแท้จริง" หอคำ หรือหอพิพิธภัณฑ์พระราชวัง หรือวังเจ้ามหาชีวิตองค์สุดท้ายของหลวงพระบางและอื่น ๆ อีกหลายแห่ง นอกจากนี้นักท่องเที่ยวยังสามารถแวะชมอุทยานแห่งชาติ ตาดกวงสี (น้ำตกกวงสี) ตัวน้ำตกสูง 81 เมตร ชั้นล่างของน้ำตกทำเป็นสวนสาธารณะ มีลานพร้อมโต๊ะให้นั่งพักผ่อน ชั้นที่ 2 มีแอ่งน้ำให้ว่ายน้ำเล่นได้ หรือจะแวะเที่ยว ปากแม่น้ำอู ซึ่งมีถ้ำบนผาหินปูน เรียกว่า ถ้ำติ่ง โดยเช่าเรือสปีดโบ๊ตจากท่าเรือบ้านดอนหลังพิพิธภัณฑ์พระราชวัง หรือจะนั่งรถมาลงที่บ้านซ่างไห ชิมเหล้าจากข้าเหนียวขาวและแดง กลิ่นหอม รสหวาน ดีกรีสูง แล้วนั่งเรือข้ามฟากไปชมถ้ำติ่ง ภายในถ้ำมีพระพุทธรูปที่ชาวหลวงประบางนำมาไว้ในถ้ำเพื่อเป็นการทำบุญที่ยิ่งใหญ่ หลายขนาด และชนิดเรียงรายเต็มไปหมด นอกจากสถานที่ท่องเที่ยวที่กล่าวมาแล้ว นักท่องเที่ยวยังจะได้สัมผัสวิถีชีวิตผู้คนที่นี่ ที่มีเสน่ห์ ดูสบาย ๆ ไม่รีบเร่ง แวะชมตลาดเช้าริมน้ำโขง หมู่บ้านซ่างไห่ หรือช้างร้องไห้ ดูหัตถกรรมพื้นเมือง เครื่องเงิน หรือหมู่บ้านปะนม (บ้านปล่อยนม) หมู่บ้านหัตถกรรมอีกแห่งหนึ่ง จากจะเยี่ยมเยียนหลวงพระบางให้ทั่วถึง ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวัน ตื่นกันแต่เช้าจะเห็นภาพพระสงฆ์เดินเรียงรายบิณฑบาต โดยมีชาวหลวงพระบางนั่งบนพื้นคอยหยิบหรือจกข้าวเหนียวใส่บาตรพระอย่างสงบเสงี่ยม เป็นภาพที่งดงาม สืบทอดวิถีมาหลายชั่วอายุคน